آزادی دانشجویان ربوده شده

 

این مثنوی حدیث پریشانی من است

                                                                               بشنو که سوگ نامه ویرانی من است 

امشب نه این که تمام غریبان گرفته

                                                                               بلکه بدین آمدنت جان گرفته ام

گفتی غزل بگو تا غزلم ...شور و حال مرد

                                                                               بعد از تو حس شعر رفت خیال مرد

گفتم مرو که تیره شود زندگانیم          

                                                                               با رفتنت به خاک سیه می نشانیم

گفتی زمین مجال رسیدن نمی دهد

                                                                               بر چشم باز فرصت دیدن نمی دهد

وقتی نقاب محور یکرنگ بودن است

                                                                               معیار مهرورزیمان سنگ بودن است

بگو چه جای دلخوشی عشق بازی است

                                                                            اصلا کدام احمق از این عشق راضی است؟

این عشق نیست فاجعه قرن آهن است

                                                                            مگر بودنی که عاقبتش نیست بودن است

حالا به حرف های غریبت رسیده ام

                                                                            فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

                                                                            بگذار صادقانه بگویم که من خسته ام

بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق

                                                                            این ها چقدر فاصله دارند تا رفیق

من را به ابتذال نبودن کشانده اند

                                                                            روح مرا به مسند پوچی نشانده اند

تا این برادران ریاکار زنده اند

                                                                            این گرگ سیرتان جفاکار زنده اند

یعقوب درد می کشد کور می شود

                                                                            یوسف همیشه وصله ناجور می شود

 این جا نقاب شیر به کفتار می زنند

                                                                            منصور را مه آینه بر دار می زنند

این جا کسی برای کسی کس نمی شود

                                                                           حتی عقاب درخور کرکس نمی شود

جایی که سهم مرد جز تازیانه نیست

                                                                           حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نیست

ما می رویم چون دلمان جای دیگر است

                                                                           ما میرویم هر که بماند مخیر است

ما میرویم گرچه ز الطاف دوستان

                                                                           بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمی کنیم به عثمان مذهبش

                                                                           در دین ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما میرویم مقصدمان نامشخص است

                                                                           هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است

از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم

                                                                           این جا که گرگ با سگ گله برادر است

ما می رویم ماندنمان با درد فاجعه است

                                                                           در عرف ما نشستن یک درد فاجعه است

دیریست که رفته اند امیران قافله

                                                                           ما مانده ایم قافله ....پیران قافله

این جا اگر چه باب من پای لنگ نیست

                                                                           باید شتاب کرد مجال درنگ نیست

بر درب آفتاب پی باج میرویم

                                                                           ما هم بدون بال به معراج می رویم

دفتر تحكيم وحدت در اطلاعيه‌‏اي با اشاره به احضار ۹۳ نفر از فعالان دانشجويي به كميته انضباطي طي هفته گذشته و برخوردهاي مختلف صورت‌‏گرفته با دانشجويان در سراسر كشور، از مسوولان وزارت علوم به شدت انتقاد كرد.

به گزارش “ايلنا”، در اين اطلاعيه آمده است: در هفته گذشته شاهد بوديم كه ۹۳ تن از فعالان دانشجويي به كميته انضباطي فراخوانده شدند يا براي آنها احكام سنگين كميته انضباطي صادر شد. شش نشريه دانشجويي توقيف و سه تشكل دانشجويي تعليق يا منحل شدند. در يك ماه گذشته نيز ۲۳ دانشجو توسط نهادهاي گوناگون بازداشت شده‌‏اند كه شش تن از آنها هنوز در زندان به سر مي‌‏برند. همچنين يكي از مسوولان در دانشگاه كرمانشاه دانشجوي دختري را تحت فشار گذاشته و به وي تعرض كرد؛ اتفاقي كه چندي قبل نيز در دانشگاه علامه به وقوع پيوست و در نهايت نيز شاهد تعرض مسوولان به محل مطالعه و استراحت دختران دانشجو در دانشگاه اميركبير بوديم.

اين اطلاعيه مي‌‏افزايد: و بر اين همه بايد افزود افت علمي دانشگاه‌‏ها به‌‏گونه‌‏اي كه هيچ دانشگاه ايراني در ميان ۲۰۰۰ دانشگاه برتر جهان جايي ندارد، كاهش بودجه پژوهشي برخلاف برنامه چهارم توسعه، افت وضعيت رفاهي دانشگاه‌‏ها كه اعتراضات فراوان دانشجويي را به همراه داشته است و فضاي ياس‌‏آلودي كه اين مسوولان ايجاد نموده‌‏اند، موجي فزاينده از خودكشي و مصرف مواد مخدر را به همراه داشته است و در نهايت اخراج و بازنشستگي اجباري اساتيد به جرم بيان واقعيات كه همگي از زوال دانشگاه‌‏ها در كشور حكايت دارد.

دفتر تحكيم وحدت در ادامه اطلاعيه خود اورده است: و آنچه از همه تاسف‌‏انگيزتر است، اظهارات كذب مسوولان وزارت علوم است كه با وجود اعلام تخلفات فراوان آنها از قوانين، همچنان ادعاي قانونگرايي مي‌‏كنند. مسوولاني كه با وجود انتشار موارد تخلفشان از قوانين براي برخورد با منتقدان، انتشار ارقام كاهش بودجه پژوهشي و سرانه رفاهي دانشگاه‌‏ها و هزاران مستند ديگر همچنان از بهبود وضعيت دانشگاه‌‏ها دم مي‌‏زنند. به نظر مي‌‏رسد كشور نيازمند پروژه شكست‌‏خورده انقلاب فرهنگي نيست كه چندروزي است تشكل‌‏هاي دست‌‏ساز و وابسته به دولت فرياد آن را سر مي‌‏دهند تا بدين‌‏وسيله اساتيد و دانشجويان منتقد را تصفيه كنند. نياز امروز جامعه ما انقلاب اخلاقي در مديران دولت نهم و به‌‏خصوص مديران وزارت علوم است تا به اين همه دروغگويي و تلاش براي حذف منتقدان پايان داده شود تا در سطح كلان منتقدان سياسي، فرهنگي و اجتماعي سركوب نشوند و در دانشگاه‌‏ها نيز ديگر اساتيد و دانشجويان منتقد با هزاران مشكل مواجه نشوند و مسوولان دولتي اجازه تعرض به دانشجويان دختر را به خود ندهند.

در ادامه اين اطلاعيه آمده است: و در اين ميان جاي اين سوال باقي است كه بزرگان اين كشور را چه مي‌‏شود كه در برابر اين همه بي‌‏عدالتي و بي‌‏تدبيري اقدامي موثر انجام نمي‌‏دهند؟ آيا به‌‏راستي مي‌‏توان براي حفظ منافع جناحي بر اين فجايع چشم پوشيد و سپس از مسلماني و عدالت‌‏طلبي دم زد؟ آيا تاسف‌‏بار نيست كه در كشوري مسلمان مسوولان دولتي به دختران دانشجو تعرض نمايند و كسي دم بر نياورد؟ آيا اين همه احضار به كميته انضباطي و دستگيري دانشجويان منتقد برازنده كشوري با اين سابقه تاريخي، فرهنگي و اسلامي است؟

دفتر تحكيم وحدت در ادامه اطلاعيه خود آورده است: ما معتقديم تنها جرم دانشجويان و اساتيدي كه با اين برخوردهاي غيرانساني مواجه شده‌‏اند، انتقاد به بي‌‏تدبيري‌‏هاي دولت‌‏مردان نهم و تلاش براي بهبود وضعيت دانشگاه‌‏ها بوده است و همچنان بر لزوم انقلاب اخلاقي در مديران دولت نهم و به‌‏خصوص مديران وزارت علوم براي پايان دان به اين همه دروغگويي و تلاش براي حذف منتقدان تاكيد مي‌‏كنيم و در نهايت اميدواريم تا دير نشده است دلسوزان كشور اقدامي موثر براي جلوگيري از اين فجايع انجام دهند.

سراب عدالت و خواب کودتا

به معلمانِ مدارس و دانشگاهها سنگربانانِ علم و عدالت و آزادی

مقدمه
پس از اعتصابها و اعتراضهای جانانه معلمان سراسرِ کشور سردمداران نظام ولائی به صدا درآمدند و هر یک با زبانی از «منزلت و کرامت» معلم سخن گفتند، گفتند که معلم کاری پیامبرگونه می‌کند و همه موظفند به آنان احترام بگذارند و سپاسگوی آنها باشند اما کسی نگفت با منزلت و کرامت هیچ شکمی سیر نمی‌شود و یکی از هزاران مشکل معلمان حل نمی‌گردد. مگر شما نبودید که در روزهایی که هنوز مزه ثروتهای کلان را نچشیده و به قدرت مطلق نرسیده بودید فریاد می‌زدید «من لامعاشَ له لا معادَ له» کسی که معاش ندارد معاد ندارد، پس امروز این همه وعده دروغ و فریب و نیرنگ برای چیست؟ و چرا همه وعده‌هایی را که پیش از رسیدنِ به قدرت داده بودید فراموش کردید و تا آنجا رفتید که با زندان و باطوم و شکنجه کرامت معلم را پاس!! داشتید. من بعنوان یک معلم سالخورده دانشگاه وظیفه خود میدانم مشتتان را باز کنم و بگویم شما در دروغگویی و لاف‌زنی سرآمد دروغگویانِ بزرگ تاریخ هستید و این دو بیت را تقدیمتان نمایم.
ای شـمـایـان مـدعـی بـر مـهـر و داد ای به ظاهر « احمد » و باطن « قباد »
ای شــمـا قــدرت بـدســتـانِ زمـان وایـتـــان و وایـتـــان و وایـتـــان
*       *       *

درونِ ساختمان امور بازنشستگان دانشگاه تهران در جستجوی فیش حقوقِ اردیبهشت‌‌ماه ۱٣٨۶ بودم و خواه و ناخواه به حقوقِ سایر همکاران اعم از استاد و کارمند نظر افکندم. اکثریت قریب باتفاقِ دریافتی همکارانِ بازنشسته زیر خط فقرِ اعلام شده از سوی حاکمیت بود (۴۰۰ هزار تومان). پس از ترک ساختمانِ امور بازنشستگان به خیابانِ ۱۶ آذر همانجا که هر گوشه آن خاطره‌ای را در ذهنم تداعی می‌کند وارد شدم. چند بار نظری به فیش حقوقم انداختم (۲٣۶٣۴٨۲ ریال حقوق و با عائله‌مندی جمعاً ۲٨۶۱۱۴۶ ریال پس از کسر بیمه ۲۷٨۵۶٣۹ ریال) احساس کردم با حقوق ماهیانه دویست و هفتاد و هشت هزار تومان مانند بسیاری از همکارانم و دیگر معلمان و کارگران و… چقدر فقیرم و در کشوری با این ثروتهای عظیم چند میلیون خانواده مانند خانواده من زیر خط فقر زندگی می‌کنند، خسته و نگران، انتهای خیابان ۱۶ آذر روبه‌روی درب ورودی دبیرخانه دانشگاه، کنار پیاده‌رو به نرده‌های دانشگاهی که از سوی مردم سنگر آزادی نام گرفت تکیه دادم تا بغضِ در گلومانده را فرو دهم، ناگهان در کنار درب ورودیِ دبیرخانه پارچه‌ای را دیدم که روی آن با امضاء روابط عمومی دانشگاهِ تهران نوشته بود.

انتخاب حضرت آیت‌الله عمید زنجانی ریاست محترم دانشگاه تهران را بعنوان استاد ممتاز دانشگاه تبریک می‌گوییم. اشک پرده‌ای شد پیشِ چشمانم و فیلمهایی را روی پرده دیدم از سه دهه قبل تا امروز، دیدم هفته همبستگی بین استاد و دانشجو (۷ تا ۱٣ آبان ۵۷) را که در پایان با حمله نیروهای انتظامی شاه از همین محل به دانش‌آموزانی که عازم دانشگاه بودند جمعی از دانشجویان و دانش‌آموزان را کشتند و مجروح کردند.

دیدم وقتی در همین محل مانع ورود استادان به باشگاه دانشگاه شدند و حادثه توهین به چند استاد پیش آمد از فردای آن روز تحصن ۲۵ روزه استادان در دبیرخانه دانشگاه، طبقه پنجم که امروز شیخ عمید زنجانی در دفتر ریاست آن نشسته است آغاز شد (۲۹ آذر تا ۲٣ دیماه ۵۷)

دیدم وقتی یک هفته پس از تغییر نظام، شورای مدیریت دانشگاهِ تهران اعلام بازگشایی دانشگاه را نمود استادان و دانشجویان با چه شور و شوقی به کلاسها رفتند و دانشگاه تبدیل به مرکز کسب دانش و رویش گل‌های امید برای آزادی ایران شد تا آنجا که نام سنگر آزادی برخود گرفت و خاک آن سجده‌گاه نمازگزاران جمعه به امامت آیت‌الله طالقانی شد.

دیدم و شنیدم، گفتگوی انحصارطلبان در شورای انقلاب و دولت موقت پس از تشکیل شوراهای هماهنگی در دانشگاه را که می‌گفتند دانشگاهها ساز دیگری می‌زنند و حاضر به اطاعت کورکورانه از اوامر قدرت بدستانِ انحصارطلب نیستند پس باید با این پدیده‌ مبارزه کرد و از همان هنگام زمزمه انقلاب فرهنگی و در حقیقت کودتای فرهنگی برای بستن دانشگاهها به بهانه اسلامی کردن آغاز شد.

دیدم و شنیدم هجوم مزدبگیران حکومت را به دانشگاه در همین محل و فریادها را که «استاد وابسته اخراج باید گردد» و «اراذل و اوباش در لباسِ دانشجویی از دانشگاه اخراج باید گردند» و «دانشگاه اسلامی تأسیس باید گردد» و در این میان صدای «زهرا خانم»ها را که ندانسته آلت دستِ کسانی شده بودند که وجود دانشگاه غیروابسته خاری در چشمان آنها بود.

با پشت دستها پرده اشک را از جلوی چشمانم پاک کردم و چند لحظه به ساختمان دبیرخانه دانشگاه و خیابان ۱۶ آذر نظر افکندم و نگاهی به فیش حقوقم که هنوز در دستم بود. پس از گذشت ٣۰ سال از آن وقایع اشک دگربار پرده‌ای شد پیش چشمانم، امّا پرده‌ای دیگر؛

به یاد آوردم پس از بستن دانشگاهها به روی استاد و دانشجو عده‌ای از دانشجویان و استادان وابسته به نظام که آبشخوار فکریشان افرادی نظیر آیت (دبیر سیاسی حزب جمهوری اسلامی) بودند با نام انجمن‌های اسلامی (تحکیم وحدت) به جان دانشگاهها و دانشگاهیان افتادند و هر که را خواستند از دانشگاهها «حذف» و به جای آنها عوامِل خود را «جذب» کردند و بیش از ده سال سنگر آزادی را به سنگری برای سرکوبی و دفاع از نظام ولائی تبدیل نمودند امّا چه غافل که خاکستر جانها و اندیشه‌هایی که دشمنان آزادی با سوزاندن ده‌ها هزار دانشجو و استاد بوجود آوردند خاکستر ققنوس آزادی و عدالت شد تا روزی ققنوسی دیگر از این خاکستر برخیزد و هستی آنها را به باد دهد و چنین شد.

به یاد آوردم وقتی اولین نسیم بیداری وزید و کم‌کم خاکستر به کناری رفت چگونه آتش نهفته شعله کشید و در یک شب گرم تابستانی (۱٨ تیر ۱٣۷٨) می‌رفت تا دودمان ظالمان را بسوزاند امّا رژیم با دستپاچگی و به میدان آوردنِ تمام نیروهای علنی و مخفی خود اعم از لباس شخصی‌ها نیروهای انتظامی و امنیتی و گروه‌های معتقد به نظام اعم از اصلاح‌طلبان درون و برون حکومت و دیگر نیروهای ملتزم به قانون اساسی، همانهایی که می‌پندارند از شکم قانون اساسی و نظام ولائی می‌توان آزادی و عدالت بیرون کشید، با سرکوب و کشتار و در کنار آن نصیحت، توانست آتش را موقتاً خاموش کند. اما دیدیم و شاهد بودیم آتش طغیان دانشجویان به دیگر اقشار جامعه از جمله معلمان و کارگران و زنان گسترش یافت. دانشجویان با مأیوس شدن از حکومت و اصلاحاتی‌ها و دیگر مدعیان دگراندیشی بی‌توجه به آنها تا آنجا پیش رفتند که عکسهای احمدی‌نژاد را در حضور او به آتش کشیدند تا نشان دهند آتش خشم دانشجو چقدر شعله‌ور و سوزاننده است.

اینجاست که زمزمه کودتای فرهنگی دوم وارد مرحله دیگری شد. و نظام تصمیم قطعی به انجام این کار گرفت، اگر بیست و هشت سالِ قبل در اوایل اردیبهشت ماه (اردیبهشت ۵۹) جمعی از عوامل نظام با نام حزب‌الهی به همین محل که من فیلم گذشته را می‌بینم حمله کردند، این روزها این عوامل با نام دانشجویان بسیجی به دانشگاه پلی‌تکنیک یورش می‌برند و شعار انقلاب فرهنگی دوم سر می‌دهند. غافل که تفاوت امروز با آن روز تفاوت از زمین تا آسمان است، اگر دانشجویان و استادانِ آن روز را به بهانه‌های گونه‌گون از جمله اسلامی کردن دانشگاهها توانستید به خیال خود سرکوب کنید امروز با دانشجویان و استادانی طرف هستید که از فیلترهای متعدد نظام ولائی عبور کرده‌اند و به دانشگاه راه یافته‌اند، اینها اگر بگفته شما اراذل و اوباشند، در دامانِ خودتان تربیت شده‌اند. صحنه آنقدر دردناک است که بار دیگر مجبور می‌شوم پرده‌ای از اشک را که پیش چشمانم نشسته پاک کنم. بغض گلویم را می‌فشارد. من بعنوان یک استاد سالخورده و بازنشسته ولی در حقیقت اخراجی از دانشگاه، باید شاهدِ چه صحنه‌هایی باشم. اگر ۲٨ سال قبل استادان و دانشجویان را با مارک عواملِ بیگانه به زندان و شکنجه‌گاه و میدانِ اعدام فرستادند و خانه‌نشین و فراری به اقصی نقاط جهان نمودند امروز با چه انگیزه‌ای عده‌ای بسیجی خود پرورش داده را به دانشگاه امیرکبیر می فرستند تا مقدمه‌ای باشد بر کودتای فرهنگی دوم؟ با چه انگیزه‌ای با لوگوی جعلی به مقدسات توهین می‌کنند حتی از کاریکاتورسازی برای رهبرشان هم دریغ نمی‌کنند تا دانشجو را متهم کنند و در خیال خود زمینه‌سازی برای کودتای فرهنگی دوم نمایند. مطمئن باشید با این حرکات زشت و دیوانه‌وار نمی‌توانید صدای انتقاد دانشجویان را خاموش و این سنگرهای آزادی را تخریب کنید. راستی در ذهنِ شما چه می‌گذرد و انگیزه‌تان از این کارهای مسخره چیست؟ می‌خواهید آزموده را بار دیگر بیازمایید؟ کمی فکر کنید نتیجه بستن دانشگاهها، کشتار وحشیانه دهه شصت و نسل‌کشی سال ۶۷ در زندانها که عمده قربانیان آن دانشگاهیان بودند، قتل‌های زنجیره‌ای، ترور دگراندیشان، حمله سال ۷٨ به دانشگاهها و کشتار و زندانی کردن دانشجویان چه مشکلی از مشکلاتِ عدیده «نظام ولائی» را حل کرد که امروز می‌خواهید با تغییر صحنه بار دیگر آن نمایش‌ها را تکرار کنید؟

ای شما صاحبان قدرت، نگاهی به تاریخ بیاندازید و از سرنوشتِ فرعونها، نمرودها، استالین‌ها، هیتلرها، صدامها عبرت بگیرید ــ اگرچه نخواهید گرفت، ــ مطمئن باشید این فرمانِ تاریخ و قانونمندی حاکم بر این جهان است که «الملک یبقی مع الکفر ولایبقی مع الظلم» (جهان با کفر باقی می‌ماند اما با ظلم نه)، مرگ ظلم و ظالم دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. و حتماً فراخواهد رسید. من دگربار فریاد می‌کنم اگر نه یک بار ده بار هم کودتای فرهنگی با نام انقلاب فرهنگی بکنید باز دانشگاهها «سنگر آزادی» باقی خواهند ماند.

از پشت نرده‌ها به دانشگاه و ساختمان دبیرخانه دانشگاه تهران نظر افکندم خسته بودم. امّا چاره‌ای نبود باید با تنی دردآلود از خیابان ۱۶ آذر به میدان انقلاب می‌رفتم

عفو بين الملل با انتشار بيانيه اي نگراني اين نهاد جهاني حقوق بشر را نسبت به وضعيت شش دانشجوي بازداشت شده دانشگاه امير كبير تهران ابراز داشت.

در اين بيانيه آمده است: “شش نفر دانشجوي بازداشت شده دانشگاه اميركبير تهران (احمد قصابان، مقداد خليل پور، بابك زمانيان، پويا محموديان، مجيد توكلي، مجيد شيخ پور)، از جمله دانشجويان فعال در زمينه مطبوعات دانشجويي هستند، كه در زندان اوين نگهداري مي شوند و عفو بين الملل نگراني خود را نسبت به احتمال شكنجه و سوءرفتار با اين افراد را اعلام مي كند.”

بيانيه مي افزايد: “احمد قصابان، مقداد خليل پور، پويا محموديان، مجيد توكلي و مجيد شيخ پور همگي مديرمسئول نشريات دانشجويي بوده‌اند كه به دليل مقالات كه مقامات اداري دانشگاه آنها را توهين به مقدسات اسلام مي دانستند، بازداشت شده اند. اين مقالات ظاهرا در تاريخ ۳۰آوريل در چند نشريه دانشجويي چاپ شده است. بر اساس گزارشها، احمد قصابان مدير مسئول نشريه «سحر» در تاريخ ۳ مي و مقداد خليل پور مسئول نشريه «آتيه» در ۷ مي بازداشت شدند. سه دانشجوي ديگر، يعني پويا محموديان مسئول نشريه «ريوار»، مجيد توكلي مدير مسئول نشريه «خط صفر» و مجيد شيخ پور مدير مسئول نشريه «سرخط» ۸ مي به دادگاه انقلاب احضار شدند و بعداز ظهر همان روز به دستور مقامات قضايي بازداشت شدند. ”

عفو بين الملل تاکيد دارد: “گزارش شده است كه احمد قصابان در بند ۲۰۹ اوين، زنداني كه تحت كنترل وزارت اطلاعات است و از نظارت سازمان زندان ها خارج است، نگهداري مي شود. دانشجوي ديگر يعني بابك زمانيان، سخنگوي انجمن اسلامي دانشگاه اميركبير، ۲۵ آوريل بازداشت شده است و ظاهرا اتهام «اقدام عليه امنيت ملي» به او تفهيم شده است. گفته مي شود كه ممكن است دليل بازداشت او مصاحبه با راديوها و خبرگزاري‌هاي خارج از كشور باشد. وي پيش از اين نيز در مصاحبه هاي خود از ناراحتي‌هاي جسمي خود سخن گفته بود. وي نيز به بند ۲۰۹ اوين منتقل شده است.”

عفو بين الملل در بخش ديگري از بيانيه خود آورده است كه : “پيش از اين نيز بارها چاپ مقالاتي در نشريات دانشجويي موجب بحران شده بوده و واكنش نهادهايي مانند بسيج كه دستورات خود را مستقيما از رهبري مي گيرند، را در پي داشته است. واكنش هايي كه به زد و خورد با دانشجويان در سطح دانشگاه كشيده شده است.
در اين گزارش با اشاره به انتخاب برخي از دانشجويان بازداشت شده در تشكل دانشجويي دانشگاه گفته شده است كه اعضاي انجمن اسلامي و برخي از ناظران بيم آن داشتند كه با وجود بازداشت اين فعالان دانشجويي اين انتخابات برگزار نشود.”

گزارش عفو بين الملل همچنين حادثه ۱۱ دسامبر دانشگاه پلي تكنيك كه طي آن دانشجويان اين دانشگاه به هنگام حضور محمود احمدي نژاد با شعار دادن، آتش زدن تصاويرش و همچنين هو كردن رييس جمهور مانع سخنراني وي شدند، را يادآوري مي كند.

عفو بين الملل در پايان خواستار آزادي هرچه سريعتر اين دانشجويان و همچنين دسترسي آنان به وكيل و امكان ملاقات با اعضاي خانواده هاي شان و همچنين عدم هرگونه شكنجه و اعمال بدرفتاري شده است.

اسماعيل سلمانپور پس از انتقال به بيمارستان مصطفي خميني در اين بيمارستان بستري شد و پس از معاينات انجام شده مشخص گرديد كه بر اثر ضربات وارد شده از سوي انتظامات دانشگاه دچار شكستگي در بيني، كشيدگي رباط پاي راست و همچنين كوفتگي شديد در بسياري از نقاط بدن مي باشد.

بر اثر ضربات وارد شده از سر سلمانپور دو بار در بيمارستان دچار استفراغ شد كه موجب شد جهت معاينات داخلي بر اثر ضربات وارد شده به ناحيه شكم به متخصص معرفي شود.

جالب اينجاست هنگامي كه دو تن از مامورين انتظامات همرا او به بيمارستان آمده بودند پس از پيگيري حراست بيمارستان جهت اطلاع به نيروي انتظامي پا به فرار گذاشتند و حاضر نشدند همرا دانشجو در بيمارستان بمانند و سلمانپور كه بستري شده را به همراه صداقتي كه خود در حال معاينه بود در بيمارستان تنها گذاشتند.

پس از آن حراست بيمارستان با پليس ۱۱۰ تماس گرفت تا براي پيگيري موضوع و تشكيل پرونده به بيمارستان نيرو اعزام كنند اما حتي پس از ۱۳ بار تماس حراست بيمارستان مصطفي خميني با نيروي انتظامي باز هم هيچ نيرويي از سوي كلانتري ۷ فلسطين كه گويا او نيز به جمع مامورين حراست دانشگاه پيوسته به بيمارستان اعزام نشدند.

همكنون سلمانپور براي ساير معاينات در بيمارستان بسر مي برد و حال جسمي مناسبي ندارد. از طرفي به گفته پزشكان بر اثر ضربات وارد شده به سر او تا ۴۸ ساعت آينده احتمال خطر وجود دارد.

«آرمان صداقتي» و «اسماعيل سلمانپور» اعضاي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه اميركبير امروز هنگامي كه قصد ورود به دانشگاه را داشتند، خارج از دانشگاه مورد ضرب و شتم ماموران انتظامات قرار گرفتند. این حمله بدین صورت بود که نیروهای انتظامات، بیرون دانشگاه، اسماعیل سلمانپور را به شدت مورد ضرب و شتم قرار دادند و زمانیکه وی در حین ضربات مشت و لگد این نیروها، بیهوش شد او را به روی زمین انداختند. همچنین در این حین با ضرب و شتم این نیروها عینک آرمان صداقتی دیگر عضو انجمن اسلامی دانشجویان نیز شکست که این دو دانشجو بدلیل جراحات وارده به بیمارستان منتقل شدند. لازم به ذکر است که این چندمین بار است که نیروهای انتظامات بدستور رئیس دانشگاه اینچنین وحشیانه به دانشجویان پلی تکنیکی حمله می کنند و هر بار که این عمل آنها مورد اعتراض جامعه دانشگاهی قرار می گیرد، مدعی می شوند که این دانشجویان هستند که به نیروهای انتظامات حمله می کنند. لازم به ذکر است در هفته گذشته مدیریت دانشگاه امیرکبیر 11 نفر از دانشجویان را به دانشگاه ممنوع الورود کرده است. نام دانشجویان ممنوع الورود شده به شرح زیر است: 1- عباس حکیم زاده، 2- مجید توکلی، 3- ابراهیم رحمانی، 4- علی عزیزی، 5- آرمان صداقتی، 6- محمداسماعیل سلمانپور، 7- بهزاد حیدری، 8- محمد یوسف رشیدی، 9- پدرام رفعتی، 10- احسان معزی، 11- علی صابری

آخرین اخبار حوادث دانشگاه امیرکبیر را تا دقایقی دیگر به عرض همه بینندگان می رسانیم.

به علت فیلترینگ سایت خبرنامه دانشگاه امیر کبیر دانشجویان دانشکده فنی بابل تصمیم گرفتند توسط وبلاگ مقاومت تا آزادی آخرین اخبار را در اختیار شما عزیزان قرار دهند پس تا دقایقی دیگر این سایت آخرین اخبار حوادث اخیر پلی تکنیک را پوشش خواهد داد.